Zoë Papaikonomou: ‘Ode aan Zakaria’

Bezoek me (tekst Sayed Darwish)
Kom elk jaar één keer bij me op bezoek,
Alsjeblieft, vergeet me niet helemaal.

زوروني
زوروني كل سنة مرة
حرام تنسوني بالمرة

Dit zijn de eerste regels van een bekend liefdesliedje van Fairouz, de befaamde Libanese zangeres. Ik leerde het kennen in 2007 in Damascus. Het was onze leraar Arabisch, meneer Zakaria, die het liet horen.

Meneer Zakaria is één van de beste docenten die ik ooit heb gehad. Net zoals ik nu naar Cairo ga, ging ik toen naar Damascus om mijn roestige Arabisch nieuw leven in te blazen. Tijdens mijn studie was ik ooit ook een zomer in Damascus geweest, maar toen durfde ik nauwelijks mijn mond open te doen, bang om een fout te maken.

Een taal leren betekent fouten maken. Een aaneenschakeling van fouten maken. En daar dan weer van leren. Dit wordt in het onderwijs vaak ondergewaardeerd. Het gaat om het resultaat, de successen. Je moet niet te veel aanrommelen. En dat was precies hoe ik klonk als ik Arabisch probeerde te spreken. Rommelig. Ik haalde alle uitgangen door elkaar, vrouwelijk en mannelijk, mijn uitspraak was matig. Maar meneer Zakaria hoorde iets heel anders. Hij vond het moemtaz! (uitstekend)! Of kwayyis! (goed)! Hij waardeerde mijn durf; mijn moeite om het te proberen.

Meneer Zakaria was altijd vrolijk. Naast Fairouz luisterden we ook naar Amr Diab, die altijd werd aangemoedigd tijdens het zingen met “Ja Salaam, Amr, aiwa!” (ja, precies Amr, zo is het!). Hij danste en wij dansten mee. Meneer Zakaria zorgde ervoor dat we ons thuis voelden bij hem in de les, zodat we fouten durfden te maken. Hij inspireerde me niet alleen bij het leren van de Arabische taal, maar ook als docent. Ik probeer altijd net zo’n enthousiast te zijn voor en over mijn leerlingen.

Syrië en oorlog zijn helaas synoniemen geworden. Ik denk dat veel mensen Syrië alleen kennen van de verwoestende (burger)oorlog die er al jaren woedt. Gelukkig zijn er een hoop mensen die Syrische vluchtelingen welkom heten. Andere mensen zijn angstig. Het lukt ze niet om personen te zien, zij zien enkel groepen die een bedreiging vormen. Ik wou dat ik meneer Zakaria aan hen zou kunnen voorstellen. Een vriendelijke, goedlachse man op leeftijd die mensen vooruit helpt door ze een taal te leren. Ik schrijf in de tegenwoordige tijd: helpt. Want ik weet niet hoe het met meneer Zakaria is. Maar ik wil net zo positief blijven als hij altijd was.

Alsjeblieft, vergeet me niet helemaal, zong Fairouz. Laten wij zingen, zowel voor Zakaria als voor het mooie Syrië, wij vergeten je helemaal niet!

 

Zoë Papaikonomou

Zoë Papaikonomou is eigenaar van Diversity Media. Zij leert kinderen en jongeren in de Randstad hun eigen verhaal te vertellen in woord, beeld en geluid. Daarnaast maakt en begeleidt ze mediaproducties waarbinnen diversiteitsthema’s een rol spelen. Na een studie Geschiedenis en Arabisch werkte Zoë als nieuwsverslaggever bij stadszender AT5 met diversiteit als aandachtsgebied. Daarna doceerde ze aan de opleiding Journalistiek van Windesheim. Voor de Nieuwe Maan schrijft Zoë over diversiteit in de media en over de Arabische taal.