Zoë Papaikonomou: ‘Hoop’

We schuilen in de schaduw van de piramide van Cheops. We maken een paar foto’s, we drinken wat, mijn zoontje van twee en een half scharrelt steentjes bij elkaar.  De hoeveelheid kleine stenen maken minimaal net zoveel indruk op hem als de grote stenen die deze grootste piramide vormen. 

“Er was weer een aanslag he, een grote.” Zegt mijn vriendin die sinds vijf jaar in Caïro woont.

“Een aanslag, waar dan?” Vraag ik. Ik hoor het nieuws voor het eerst.

“In Frankrijk weer. In Nice, een vrachtwagen is op een menigte ingereden die naar het vuurwerk keek ter ere van 14 juillet.  Zeker 80 doden.”

Walgelijk. Het is voor een paar seconden het enige woord dat ronddanst in mijn hoofd. Wat een verdriet weer. Weer, weer, weer. Ik realiseer me de aanwezigheid van dit kleine vier letters tellende woord in ons taalgebruik. De afgelopen weken alleen al vielen er door aanslagen honderden doden in Orlando, Istanbul, Bagdad en Mekka. Maar ik bedenk me ook dat wat voor veel mensen als een nieuwe realiteit voelt, wat door veel (Westerse) media ook zo wordt gebracht op veel plekken allang normaal is. Althans normaal, normaal zijn zinloze doden natuurlijk nooit. Zij leven al langer in deze verschrikkelijke realiteit.

In een filmpje van The Syria Campaign, een groep wiens doel het is de wereld Syrië niet te laten vergeten, staat Khaled, een hulpverlener in Aleppo centraal. Hij vertelt over een reddingsactie na een bombardement, waarbij hij samen met collega’s een 2 weken oude baby levend onder het puin vandaan weet te halen. Eén klein wonder op een plek waar dood en verderf alom aanwezig zijn. Het zijn deze glimmers van hoop waar Khaled zich aan vastklampt, die hem doen doorgaan, elke dag weer. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan. Je niet laten leiden door angst, maar door hoop.

Mijn zoontje rent als een dolle om me heen, terwijl ik deze column schrijf.

“Ik wil ook typen mama!” “Ik wil samen met de auto’s spelen!” Hij doet er alles aan om mijn aandacht te trekken. Ik weet niet hoe de wereld eruit ziet als hij volwassen is, maar ik weiger dit soort walgelijke moordenaars mijn angst te geven. Hoewel mijn hart huilt om de slachtoffers ditmaal in Nice, houd ik hoop. Om te beginnen door met mijn zoontje en zijn autootjes te gaan spelen.

Zoë Papaikonomou

Zoë Papaikonomou is eigenaar van Diversity Media. Zij leert kinderen en jongeren in de Randstad hun eigen verhaal te vertellen in woord, beeld en geluid. Daarnaast maakt en begeleidt ze mediaproducties waarbinnen diversiteitsthema’s een rol spelen. Na een studie Geschiedenis en Arabisch werkte Zoë als nieuwsverslaggever bij stadszender AT5 met diversiteit als aandachtsgebied. Daarna doceerde ze aan de opleiding Journalistiek van Windesheim. Voor de Nieuwe Maan schrijft Zoë over diversiteit in de media en over de Arabische taal.