Zoë Papaikonomou: ‘De Buurtzanger #spreadpositivity’

Je hoeft de tijdlijn van je Facebookaccount maar te openen en je wordt er door overspoeld. Ellende, boosheid, frustratie. Van oorlogen tot racisme tot mannen die ruzie maken over het vrouwenlichaam. Onze wereld staat er bol van, dus dat is ook niet zo gek. Maar verhalen over liefde, vriendelijkheid en kameraadschap verdwijnen erdoor op de achtergrond.

De verleiding is vaak groter om je frustratie te uiten en dat kan zeker een goede manier zijn om iets aan de kaak te stellen. Zo wilde ik eigenlijk een column schrijven over het bizarre gegeven dat half Nederland viel over het uitnodigen van Abu Jahjah als Zomergast, terwijl je veel minder verontwaardigde stemmen hoort over de minister-president die aanstaande zondag te gast is in hetzelfde programma. Premier Rutte, opnieuw lijsttrekker voor de VVD bij de volgende verkiezingen (dat werd ‘toevallig’ net deze week bekend gemaakt), krijgt drie uur de tijd om een zorgvuldig voorbereid verhaal op te hangen. Daar komt geen spontaniteit meer aan te pas. Perfect uitgekiende verkiezingspropaganda op de zondagavond, brrrrr.

Terwijl de woorden zich vormden voor die column, las ik een post van meester Samir. Hij roept op meer positieve verhalen te delen met de hashtag #spreadpositivity. De woorden die ronddansten in mijn hoofd waren eerst nog eigenwijs. Ze vlogen er zo lekker uit in mijn frustratie over de blinde vlekken van de media. Ik stop ze nu een tijdje weg, want mijn geloof in de liefde is sterker. Zij verdient meer aandacht. En ja, het voortbewegen in deze wereld -als je niet perfect in een hokje past – is vaak lastig. Je komt mensen tegen die je niet begrijpen, je kwetsen en hun oordeel over je vormen nog voor ze je kennen. Maar dat maakt je ook sterk. En met die kracht verspreid ik liever liefde #spreadpositivity.

Graag vertel ik jullie over de buurtzanger. Ik ontmoette hem een paar maanden geleden voor het eerst. Ik kwam bibberend de bibliotheek ingelopen na een ijzige fietstocht. We pakten samen de lift. Een oudere heer met een zwarte baard en donkere, lachende ogen. Hij knikte vriendelijk en zong een liedje voor me over bruine ogen. Zomaar. Ineens. Toen we boven waren, knikte hij gedag en liep de andere kant op. Ik bleef glimlachend achter. Een paar weken later slofte hij net langs het stoplicht waarvoor ik met mijn fiets stond te wachten. Hij hield even stil en zette weer een liedje in dat mijn wachttijd aangenaam verkortte. Toen het licht op groen sprong, zwaaiden we gedag. Sindsdien ben ik hem nog drie keer tegengekomen. Soms groetten we vanuit de verte, een andere keer zong hij weer een liedje.

Liefde zit ‘m soms in de grote gebaren, maar veel vaker in een klein moment. Een glimlach, een vriendelijk woord, een liedje. #spreadpositivity