Özüm Canel: ‘Leven onder constante gevaar’

 Grappig dat ik juist de afgelopen tijd minder bang was op drukke plekken. Want je kan niet de hele tijd in angst leven. Al sinds de zomer werd mij duidelijk gemaakt dat ik moest oppassen met de metro, dus begon ik meer te lopen en de kleine dolmus bussen te gebruiken. Maar zo kan je ook niet leven in deze drukke metropool.

Zo ben ik uiteindelijk weer wel de metro gaan gebruiken. Op dezelfde manier ging het met drukke plekken. Voor een hele lange tijd was ik echt bang als ik op Taksim moest zijn. Een paar maanden geleden ging daar een bom af, midden in de bekende winkelstraat. Een straat zoals zeg maar de Kalverstraat in Amsterdam. Maar lang voor die bom voelde ik al een gekke ongemakkelijke sfeer daar. In mijn ogen was iedereen een potentiele terrorist. Veel te druk, waardoor er alles kan gebeuren. Een maand geleden was een jeugdvriendin op bezoek en ik verbood haar: we gaan niet naar Taksim en ook niet naar Sultanahmet, waar de bekende moskeeën staan. Ik wilde niet dat zij zo een risico nam op vakantie, onder mijn verantwoordelijkheid. Sommige plekken kan je niet echt vermijden als je er lange tijd bent. Daarom was ik juist dit angstgevoel de laatste tijd van mij af aan het schudden. Afgelopen zaterdag liep ik op Taksim voor het eerst zonder mij zorgen te maken. Net op zo een moment komt er dan weer een aanslag. Ik ben niet verbaasd. Ik vermeed niet voor niks heel lang die gebieden. Het is in dit land haast normaal geworden, er zijn al zoveel aanslagen gepleegd in een korte tijd.

Afgelopen zondag nam ik deel aan een speciaal event van Nike voor vrouwen om hard te lopen. Vlak ervoor schoot er een gedachte door mij heen. Vrouwen. Die rennen. Halfnaakt (want je rent niet in warm weer met veel kleren). Perfecte target voor ISIS, zei mijn brein. En ik deelde deze gedachte met mijn teamkapitein, de bekende Turkse actrice, Ayse Tolga. Ze zei wees niet zo negatief, je moet niet zo denken. Is het negatief of is het realistisch? Gezien de aanslag van vandaag vlakbij Sultanahmet blijkt dat die gedachtes best reëel kunnen zijn. Ergens heeft ze natuurlijk hartstikke gelijk. Dit is precies wat terroristen willen: dat je leeft in angst. Dat is hun doel. En dus moet je daar nooit aan toegeven.

Ik moet mijn eigen levensfilosofie niet vergeten; dat liefde boven alles staat. Dat positiviteit het moet winnen van negativiteit. Uiteindelijk kan overal ten alle tijden je laatste moment zijn. Dat laten de aanslagen in Parijs en Brussel ook zien. Leven in angst is gewoon niet gezond. Dat dit nota bene gebeurd tijdens de tweede dag van de ramadan. Waar is de naastenliefde? Echte Islam is zoals wijlen Muhammad Ali dat beschrijft: medelevend en barmhartig, en daar hoort terrorisme niet in thuis. Moge de rest van de ramadan een vredige periode zijn en een tijd om uit te dragen voor de moslims wat echte Islam betekent voor jezelf.