Karim Boulidam: ‘Hoeveel aanslagen zijn er nog nodig?’

De wereld begint echt een hel op aarde te worden en de mensheid krijgt onmenselijke eigenschappen. Het wrange aan dit alles, is dat we ergens zijn gaan wennen aan alle ellende op de wereld. Ergens zijn we het onbewust gaan normaliseren. We jammeren wat, we kermen wat, verzinnen een pakkende hashtag en betuigen onze keutelachtige medeleven in een Facebookpost of Tweet en gaan vervolgens weer over tot de orde van de dag.

De mate waarin we ons als collectief online super quasi meelevend voordoen, staat in schril contrast met de werkelijkheid. Slapen we er echt minder om? Bidden we voor de slachtoffers? Nemen we ze mee in onze smeekbeden? Gaan we massaal de straten op? Vormen we één vuist? De recente aanslag in Istanbul is een aanval op ons allemaal. Mannen, vrouwen en kinderen worden bruut uit het leven verbannen omdat een of andere krankzinnige onmens besluit zijn haat te botvieren op onschuldige burgers. We staan erbij en kijken ernaar, we laten het gewoon toe.

Zelfs in de media zie je duidelijk de selectieve verontwaardiging. Kom niet met het excuus dat het anders is dan een Brussel of een Parijs omdat deze steden dichtbij zijn. We hebben het hier over Turkije; het vakantie walhalla voor Nederlanders in het hoogseizoen waar een aanslag is gepleegd op een van de grootste vliegvelden ter wereld. De mensheid zou zich moeten verenigen tegen elke vorm van terreur. We hebben een gezamenlijke vijand en het ene slachtoffer zou niet meer of minder moeten wegen dan het andere. Wij, de mensen, zouden ons niet uit elkaar moeten laten drijven, maar het lijkt alsof we meer empathie hebben voor de doden die er net zo uitzien als ons, dan voor de doden die minder op ons lijken. Daarmee falen we als mensheid faliekant.

In dit tijdperk, waarin wij prijken met onze vrijheid, onze beschaving en aan de hele wereld willen laten zien dat onze manier van leven dè enige en juiste manier van leven is, zouden wij om te beginnen eerst onze verantwoordelijkheid moeten nemen en onze aandeel in het ontstaan van al het terreur moeten erkennen. Denken we nou serieus dat het Westen daar lieverdje aan het spelen is? Oorlog is geld en macht, dat is de keiharde realiteit. Allemaal willen we daar de baas spelen onder de noemer ‘we moeten ingrijpen en het volk bevrijden’, maar men grijpt half in met tegenstrijdige belangen. Hebben we democratie en vrijheid gebracht in al die landen waar men binnen is gevallen? Wij zijn medeschuldig aan al het leed in die regio en al het terreur dat steeds vaker onze kant op komt.

Het is onze wereld en die geven we stukje bij beetje steeds meer uit handen zolang we in alle talen blijven zwijgen. Zolang we alle ellende op de wereld oogluikend toestaan, moeten we niet beduusd en overdonderd opkijken wanneer iemand besluit wraak te nemen op ons land net zoals wij andermans land naar de gallemiezen helpen. Ja, terroristen zijn onze vijanden. Maar regeringen die zeggen vrede te willen brengen met wapens en bommen en dat wat ze pretenderen te willen bestrijden, eigenlijk alleen maar groter maken waardoor onze veiligheid in gevaar komt, zijn net zo goed onze vijanden.