Imaan Snijders: ‘Palestina, het land van gemengde gevoelens’

Mijn reis naar Nablus in Palestina was nogal stressvol om het op z’n zachtst uit te drukken. Na een hele nacht niet te hebben geslapen om een nep programma te onthouden om aan de Israëlische douane te vertellen was het moment uiteindelijk aangebroken.

Daar stond ik dan. In de rij bij de grens. Ik keek om me heen en zag m’n moslimbroeders en zusters onrustig op de stoelen bij de wachtkamer zitten, hun namen werden een voor een omgeroepen. Natuurlijk werden zij allemaal uit de rij gepikt en blootgesteld aan ellenlange ondervragingen alsof ze criminelen waren. Zelf had ik dit een paar jaar terug ook ervaren, niet vanwege mijn paspoort, maar omdat mijn beste vriendin en reisgenootje van half Koeweitische afkomst was. Vooral als het je vader is, dan ben je al helemaal de klos – het resultaat was dan ook 5 uur wachten.

Ik had besloten om voor deze ene dag mijn hoofddoek niet te dragen. Het was een moeilijke beslissing, maar ik wilde niet dat iets dan ook mij tegen zou kunnen houden om mijn doel te bereiken en dat was het lesgeven aan de kinderen hier in de vluchtelingenkampen. Een moslima met hoofddoekje die helemaal alleen voor een maand naar Israël reist en zegt geen interesse te hebben om naar Palestina te reizen – maak dat de kat maar eens wijs of in dit geval de Israëlische douane.

Gelukkig ging het allemaal veel soepeler dan verwacht. Eenmaal bij de balie werd er niet eens naar m’n paspoort gekeken en het visum was bij wijze van spreken al uitgeprint na een keer met mijn ogen knipperen. Ik was blij dat ik binnen was, maar voelde me misselijk dat het op deze manier moest. Ik moest denken aan de vrouwen met hoofddoekjes die ik voor de grens zag zitten. Zouden zij überhaupt wel binnen komen? Was ik een hypocriet om het niet te dragen?

Toen ik mijn koffer van de band had gehaald en vrolijk de hal uit wilde lopen, moest het opeens door een scanner. Ik hield mijn hart vast, ging ik door de mand vallen? De gedachtes die door mijn hoofd gingen waren waarschijnlijk gelijk aan die van een drugssmokkelaar. Hoe ging ik dit ooit uitleggen? Een koffer vol met abayas en hoofddoeken, laat staan al die schriften en schoolmaterialen die ik had gekocht voor de kids. Alhamdoulillah – ik kon gewoon doorlopen. Nu was ik echt binnen en ging ik zo snel mogelijk door naar al-Quds.

In de taxi heb ik mijn hoofddoek weer opgedaan en zodra ik bij mijn Palestijns hotelletje aankwam in de oude stad werd ik hartelijk ontvangen. Die avond ging ik meteen door naar al-Aqsa voor het Maghrib gebed. Woorden schieten me nog tekort als ik denk aan de gunsten die ik ontvang. Zomaar je gebed verrichten in al-Aqsa alsof het niks is, maar wederom voelde ik een enorm verdriet. Mijn hart doet pijn als ik denk aan al die Palestijnen maar ook moslims uit andere delen van de wereld die deze kans misschien nooit zullen krijgen terwijl ze er net zo veel, of misschien wel nog meer recht op hebben dan ik.

 

Imaan Snijders

Imaan Snijders is een afgestudeerd Arabiste met een BA (Hons) in Arabistiek en Midden Oosten Studies van de University of Manchester in Groot-Britannië. Aan deze universiteit behaalde zij ook een Post-Graduate diploma in Politicologie en Mensenrechten, met een focus op Gender studies. Sinds haar afstuderen is ze werkzaam geweest bij verschillende organisaties die zich inzetten voor vluchtelingen en asielzoekers, zowel in Nederland als in Griekenland en Palestina. Momenteel werkt ze als sociaal-juridische hulpverlener voor migranten, vluchtelingen en sans papiers in Antwerpen, België.