Imaan Snijders: ‘Israël, waar de apartheid werkelijkheid is’

Dit laatste stukje over Palestina viel me toch wel het zwaarst. Nu ik weer terug ben in Nederland besef ik mij niet alleen hoe ernstig de situatie daar is, maar ook hoe goed wij het hier hebben. Wij Nederlanders, in alle kleuren, religies en overtuigingen zijn vrij. Vrij om te gaan en staan waar wij willen. Natuurlijk is onze maatschappij niet perfect, maar in vergelijking met het lot van de Palestijnen hebben we het goed.

De Israëlische apartheid is kennelijk nergens zo duidelijk zichtbaar als in de stad Hebron. Na gesproken te hebben met veel Palestijnen werd mij telkens verteld: ‘Ga naar Hebron, je moet het gezien hebben.’ Persoonlijk wist ik niet helemaal wat me te wachten stond, maar ik bereidde me voor op het ergste. Met twee van mijn collegaatjes hadden we via de school waar we lesgaven een taxi kunnen regelen die ons van Nablus naar Hebron kon brengen.

Onze taxichauffeur Youssef was een vriend van de directeur van de school. Eigenlijk zouden we met z’n drieën gaan, maar een meisje kon niet meer mee en Youssef vroeg aan ons of het mogelijk was dat zijn vrouw mee kon, zij had namelijk in heel haar leven nog nooit in de Ibrahimia moskee van Hebron gebeden. De kansen dat ze namelijk met z’n tweetjes door de checkpoints werden gelaten waren nihil, met 3 Westerlingen in de auto is dat wel anders. Onderweg stonden liedjes op over al-Quds en reden we voorbij de bergen met olijf-en vijgenbomen, waar Palestina vroeger bekend om stond. Nu is er nergens meer olijfolie te vinden.

Youssef en zijn vrouw vertelde ons over hun kinderen, 3 meisjes hadden ze al maar ze wilden er een jongen bij hebben zodat ze hem konden vernoemen naar zijn beste vriend Amine, die gestorven was aan de handen van de bezetting. Nog steeds als ik hieraan denk krijg ik een brok in mijn keel.

3 uur later komen we aan in Hebron. De reis zelf zou maximum 1,5 uur moeten duren, maar door het constante oponthoud bij de checkpoints was de tijd zo maar verdubbeld. Dit is maar een klein voorbeeld van het dagelijks racisme dat de Palestijnse bevolking moet doorstaan. Bij de checkpoints is het nog duidelijker; een bushalte voor de Joden en een paar meter verderop achter een hek is de bushalte voor de Arabieren. Dit voor mij is een onmiddellijke reminder aan de apartheid van Zuid-Afrika; die beelden zijn bij ons allemaal nog op het netvlies gebrand en het is iets wat wij verafschuwen, maar hier is het nog steeds de werkelijkheid.

Hebron is chaotisch en er heerst een uiterst gespannen sfeer, iets wat niet verbazingwekkend is, gezien de omstandigheden. Boven de oude stad waar alle winkeltjes en kraampjes normaliter zijn, zijn hekken geplaatst. De Joodse settlers hebben nogal eens de neiging om dingen zoals stenen naar beneden te gooien en de hekken moeten dit tegengaan. De meest beruchte straat in Hebron heet Shuhada straat. Vroeger was dit een straat vol met winkels, nu is het een spookstraat geworden. De Palestijnen zijn letterlijk hun huis uitgezet en de Joodse settlers zijn ingetrokken, op een paar huizen na wonen er nu alleen maar settlers. De straat is afgesloten door checkpoints en op iedere hoek staan soldaten. Woon je niet in deze straat als Palestijn, dan heb je hier niks te zoeken, sterker nog de kans dat je word aangevallen door de settlers is groot, dit geldt niet alleen voor Palestijnen maar ook voor toeristen.

Hetgeen wat mij wellicht het meest verontrust aan de situatie in Hebron is toen ons verteld werd dat iedere Palestijnse burger, van jong tot oud, een nummer krijgt toegewezen dat ze op hun ID kaart moeten schrijven. Het is zo onmenselijk: mannen, vrouwen en zelfs kinderen reduceren tot een nummer. Vroeger was dit hun stad, hun land, nu zijn ze tweederangsburgers en worden ze systematisch gediscrimineerd.

Ondertussen kijken wij allemaal machteloos toe terwijl het land etnisch gezuiverd wordt en niemand die iets kan doen. De enige manier waarop wij wellicht ons steentje kunnen bijdragen is door bewustzijn te creëren en te boycotten. Aan de apartheid in Zuid-Afrika is uiteindelijk toch ook een eind gekomen…

 

Imaan Snijders

Imaan Snijders is een afgestudeerd Arabiste met een BA (Hons) in Arabistiek en Midden Oosten Studies van de University of Manchester in Groot-Britannië. Aan deze universiteit behaalde zij ook een Post-Graduate diploma in Politicologie en Mensenrechten, met een focus op Gender studies. Sinds haar afstuderen is ze werkzaam geweest bij verschillende organisaties die zich inzetten voor vluchtelingen en asielzoekers, zowel in Nederland als in Griekenland en Palestina. Momenteel werkt ze als sociaal-juridische hulpverlener voor migranten, vluchtelingen en sans papiers in Antwerpen, België.