Imaan Snijders: ‘Ik draag geen niqaab en hoor niet bij al-shabaab’

Zodra mensen erachter komen dat ik bekeerd ben, want op de een of andere manier is dat niet per direct duidelijk, dan volgt er een waterval van vragen. Voornamelijk positief, soms negatief, maar over het algemeen; bevooroordeeld.

Ben je getrouwd met een moslimman? Maar die hoofddoek hoeft toch eigenlijk niet? Wat vinden je ouders hier eigenlijk van? De feminist in mij wordt altijd  een beetje woest bij de eerste vraag. Een vrouw zou zich dus alleen maar bekeren voor een man? Mijn antwoord is daarom altijd: ‘Wat grappig dat je dat vraagt, maar nee ‘Allah leidt wie hij wil’ en daarnaast is de Islam de snelst groeiende religie ter wereld. Je zou toch denken dat in ons geemancipeerde Westen mensen niet meer zo zouden denken.. Toch eigenlijk wel een beetje ironisch.

Aan de manier waarop de vraag over mijn hoofddoek word gesteld, kan ik al vaak merken dat een ‘lost cause’ is. Mijn hoofddoek is mijn eigen keus, gelukkig wonen we in een vrij land zoals Nederland. Toch denk ik dan van binnen, mocht ik er voor hebben gekozen om er uit te zien als een punker of altijd een petje wilde dragen dan zou ik deze vragen niet krijgen, maar omdat ik een doek op mijn hoofd draag omwille van Allah is het meteen iets shockerends. Iets wat mij anders maakt dan de gemiddelde Hollander, iets waardoor ik er niet echt meer bij hoor. Dit heb ik letterlijk meegemaakt toen een mevrouw me wilde interviewen en ik het aanbod beleefd afsloeg en iemand anders voorstelde, waarop haar antwoord was : ‘Nee, ik heb al genoeg Hollanders geinterviewd.’ Ik was er even stil van, nu behoor ik dus niet meer tot die doelgroep?

Dit brengt mij op de laatste vraag; Wat vinden je ouders hiervan? Alhoewel ik de vraag volkomen begrijp vanwege het negatieve beeld over moslims in de media is het eigenlijk totaal tegenstrijdig met mijn persoonlijke beleving van de islam. Alleen omdat ik nu 5 keer per dag bid en naar de moskee ga in plaats van dat ik uitga en biertjes drink en een abaya en hoofddoek draag in plaats een strak truitje en een legging, maakt dit mij geen ander of zelfs slechter persoon. De gemiddelde autochtone Nederlander denkt helaas al veel te snel dat als je een praktiserende moslim bent, je je koffers al gepakt hebt om naar Syrie te gaan.

Ik geloof daarom wel dat wij als moslims nu in deze tijd (hoe sneu het ook is) een soort van plicht hebben om de rest van de maatschappij te laten zien, niet alleen hoe zachtaardig we zijn, maar ook hoe mooi ons geloof wel niet is.

 

Imaan Snijders

Imaan Snijders is een afgestudeerd Arabiste met een BA (Hons) in Arabistiek en Midden Oosten Studies van de University of Manchester in Groot-Britannië. Aan deze universiteit behaalde zij ook een Post-Graduate diploma in Politicologie en Mensenrechten, met een focus op Gender studies. Sinds haar afstuderen is ze werkzaam geweest bij verschillende organisaties die zich inzetten voor vluchtelingen en asielzoekers, zowel in Nederland als in Griekenland en Palestina. Momenteel werkt ze als sociaal-juridische hulpverlener voor migranten, vluchtelingen en sans papiers in Antwerpen, België.