Imaan Snijders: ‘Het leven als vluchteling in je eigen land’

Het concept van vluchtelingenkampen in Palestina was in het begin iets wat ik zelf ook niet kon begrijpen. Traditioneel gezien als we aan een vluchteling denken dan denken we nu bijvoorbeeld aan mensen uit het Midden Oosten of Afrika die naar het Westen vluchten. Hoe kan het dan zo zijn dat mensen als vluchteling in Palestina leven?

Askar Refugee Camp bij Nablus in Palestina is geen tentenkamp, maar meer een dorp, met huizen, winkels, een moskee etc. Zowel New Askar  als Old Askar hebben ongeveer 15,000 inwoners. Deze zogenaamde kampen zijn opgezet in 1950 door de VN na de creatie van Israël in 1948 – wat door de Palestijnen ook wel ‘el-Nakbah’, letterlijk vertaald de catastrofe of de ramp, wordt genoemd. Deze Palestijnse exodus hield in dat meer dan 700,000 Palestijnen letterlijk werden verbannen uit hun huizen en van hun land. Ze moesten hun hele hebben en houwen achterlaten en konden nooit meer terug. Van de 850,000 Palestijnen die binnen de grenzen van het land, wat we nu als Israël kennen woonden, mochten er maar ongeveer 150,000 blijven.

Stel je voor, je hebt je leven in Nederland, je hebt een baan, misschien wel een eigen bedrijf, een familie, kortom je bent gelukkig en tevreden. Opeens word je de volgende dag wakker en je wordt je huis uit gezet en verbannen uit je eigen land. Je bent vluchteling. Waarom? Gewoon omdat je een andere religie hebt of je etnische identiteit niet meer bij het land meer past..

Het leven is er ondertussen niet makkelijker op geworden. Op de scholen in Askar waar ik les geef, is de Israëlische bezetting altijd present of het nu in de vorm van basale dingen zoals geen water of elektriciteit is, of de foto’s van de kinderen aan de muur die ‘martelaar’ zijn geworden. Hetgeen dat me misschien het meest verontruste was toen de kinderen een toneelstuk opvoerden over el-Nakbah. Kinderen van ongeveer 7 tot 12 jaar oud die praten over de dood en hun familie die naar het paradijs gaan alsof het niks is, maar dat is de realiteit hier in Palestina. Het is voor hen totaal normaal, zo normaal dat ze zelfs giechelen tijdens het repeteren van het toneelstuk. Zij hebben allemaal wel een broer, neef, vader en soms misschien wel vrouwelijk familielid die om is gekomen aan de handen van de bezetting.

Kinderen horen kinderen te zijn, als ze spelen zijn ze net zo onschuldig of zo stout als kinderen in Nederland of elk ander land ter wereld. Het eerste wat ze altijd aan me vragen als ze horen dat ik uit Nederland kom is ‘Neem je me met je mee?’. Het leven voor hen hier biedt geen goed vooruitzicht, de levenskwaliteit is laag, de werkeloosheid is hoog en ze kunnen letterlijk geen kant uit, in hun ogen is martelaar worden soms dan misschien wel de enige optie.

 

Imaan Snijders

Imaan Snijders is een afgestudeerd Arabiste met een BA (Hons) in Arabistiek en Midden Oosten Studies van de University of Manchester in Groot-Britannië. Aan deze universiteit behaalde zij ook een Post-Graduate diploma in Politicologie en Mensenrechten, met een focus op Gender studies. Sinds haar afstuderen is ze werkzaam geweest bij verschillende organisaties die zich inzetten voor vluchtelingen en asielzoekers, zowel in Nederland als in Griekenland en Palestina. Momenteel werkt ze als sociaal-juridische hulpverlener voor migranten, vluchtelingen en sans papiers in Antwerpen, België.