Het is tijd om kleur te bekennen


30.12.2016

Columnist Imaan Snijders woonde vorige week de Vrijheidslezing in de Balie bij. De sprekers, oprichters van de Black Lives Matter beweging Patrisse Cullors en Janayah Khan. maakten zoveel indruk op haar, dat zij het woord moet verspreiden. Want het is een boodschap die juist de stille meerderheid moet bereiken.

Daar ging het ook over, die ‘stille meerderheid’. Die stille meerderheid die toekijkt terwijl de politiek een extreem rechtse afslag neemt, die racistische gebruiken en opmerkingen tolereert en die de ongelijkheid in de maatschappij maar niet onder ogen kan zien. Het zijn niet de mensen die het hardst schreeuwen waar we bang voor moeten zijn, maar die mensen die toekijken en juist niets doen.

Het is namelijk heel makkelijk om in die laatste groep te vallen. Je wilt niet overkomen als ‘die persoon die altijd zeurt over discriminatie’, maar het is wel nodig. Het is tijd om witte mensen eens aan de tand te voelen over het witte privilege. Nog iemand die dit beaamt is Sunny Bergman, voor wie ik trouwens ook ontzettend veel respect heb. Vorige week was ik namelijk bij de screening van ‘Wit is ook een kleur’, de nieuwe documentaire van Sunny. Na de screening volgde een debat en zelfs in dit debat kon je merken hoe ongemakkelijk de sfeer werd als hoogopgeleide witte mensen geconfronteerd werden met het racisme wat inherent aan onze samenleving is.

Van het witte privilege heb ik zelf ook genoten, daar ben ik mij pas bewust van geworden sinds ik mijn hoofddoek ben gaan dragen. Met hoofddoek was ik opeens niet meer wit. Daar waar ik voorheen gewoon een Hollandse meid was voor wie alles vanzelfsprekend was, zoals studeren of gelijke kansen op werk, word ik met hoofddoek opeens bekogeld met vooroordelen. Van kleine grapjes zoals ‘je zal wel elke dag couscous koken’ tot ‘je zal wel een onderdrukte moslima of zelfs terrorist zijn’. Iedereen heeft meteen zijn (voor-)oordelen klaar, nog voordat ze je überhaupt gesproken hebben. Je begint in principe met een 0-1 achterstand. Dat is iets wat je je als gewone witte mens je niet realiseert, voornamelijk omdat je er nooit bij stil hoeft te staan. Dan kan je zeggen dat jij persoonlijk iedereen gelijk behandelt, maar de discriminatie blijft voortbestaan zolang het niet besproken wordt.

Met dit soort columns zal ik me waarschijnlijk niet populair maken, maar daar gaat het niet om. Het gaat om het geluid dat gehoord moet worden. Dat ik dit schrijf als hoogopgeleide witte vrouw getuigd eigenlijk al van mijn privilege en ik ben me daar ook erg van bewust. Het is misschien ongemakkelijk om letterlijk kleur te bekennen en je over je trots heen te zetten, maar het is nog ongemakkelijker voor de mensen die dit privilege nooit genoten hebben.

 

Imaan Snijders

Imaan Snijders is een afgestudeerd Arabiste met een BA (Hons) in Arabistiek en Midden Oosten Studies van de University of Manchester in Groot-Britannië. Aan deze universiteit behaalde zij ook een Post-Graduate diploma in Politicologie en Mensenrechten, met een focus op Gender studies. Sinds haar afstuderen is ze werkzaam geweest bij verschillende organisaties die zich inzetten voor vluchtelingen en asielzoekers, zowel in Nederland als in Griekenland en Palestina. Momenteel werkt ze als sociaal-juridische hulpverlener voor migranten, vluchtelingen en sans papiers in Antwerpen, België.