Het regent in Turkije

Kan het dat het weer samenhangt met de situatie van een land? Met het soort energie dat er hangt? Nietsvermoedend sliep ik vannacht. Wel hoorde ik het keihard regenen. Ik werd wakker zonder internet op mijn telefoon. Ik vloekte, die verdomde iPhone weer dacht ik… maar nee. Het bleek afgesloten te zijn door de overheid, kwam ik na een hele tijd achter.
 
Ik was vergeten dat dat hier te pas en te onpas wordt gedaan. Alleen de laatste keer was alweer een tijdje geleden, vandaar dat ik die connectie niet maakte. Ik weet nog rondom Gezi Park was dat vrijwel continue het geval. Maar de laatste tijd viel het wel mee. Zelfs tijdens de coupe was er internet.
De foto hierboven heb ik zelf genomen. Het stamt van een aantal jaren terug. Toen was er nog zoveel hoop leek het. De prachtige roze gloed van de ondergaande zon op de Bosphorus. Althans toen was er voor mij persoonlijk nog hoop met betrekking tot de stad. Ik had idealen en dromen. Er was “niks” aan de hand in Turkije. Het was juist verassend stabiel en opbloeiend.
Nu niet meer. De meeste buitenlanders vertrekken. Ik hoor het keer op keer om mij heen. Winkels sluiten. Sommige horeca tenten redden het niet meer. Ondertussen proberen rijke elitaire Turken alles om weg te kunnen en in het buitenland te vestigen. En middenklasse Turken overigens ook. De angst heerst onder vele lagen in de maatschappij. De toekomst van het land wordt veelal niet rooskleurig meer gezien. Zorgwekkend is het beste woord.
Maar er zijn ook heel wat Turken hier die blind zijn voor de situatie. Ow nee er gebeurt niks zegt mijn oudere buurvrouw: “Ik heb de jaren ‘80 meegemaakt. Mijn beste vriend werd naast mij vermoord in Beyazit[universiteits campus]. Erger dan toen kan het niet worden”. Ik respecteer haar dus ga er niet op in. Maar ben het niet eens met de bagatellisering. Teveel gevaren op een klein stukje aarde. Het is daarom voor mij en vele anderen niet meer de vraag of maar vooral wanneer de boel uit de hand gaat lopen. Ik ga niet in op de verschillende problemen ik heb er eerlijk waar geen verstand van – ik noem ze enkel op-  zoals de situatie met de Koerden, de oorlog in buurland Syrië, IS en de interne politieke strijd zijn al genoeg ingrediënten om een brandhaard of twee te creëren.
Vandaag voelde ik het fysiek. Het was alsof er een betonblok op mijn borstkast stond. Ik werd zeer benauwd en kon moeilijk ademhalen. Soms wordt het te veel. Gewoon de teloorgang van het gebied waarin ik mij bevind. Zoals een vriendin zei; “Herkez diken ustunde” [Iedereen zit op een doorn]. Men heeft een kort lontje en schrikt op van elke situatie. Waar moet ik nu weer voor oppassen is vooral de vraag. Het stress niveau heeft een ongekende hoogte aangenomen.
Dat was voor mij al het geval sinds een paar dagen, toen de Nederlanders in Turkije een sms kregen van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken. Daarin staat dat families van de diplomatieke staf van het Amerikaanse consulaat in Istanbul naar huis worden gestuurd, omdat er op Amerikanen gerichte terroristische dreiging is. De sms eindigt letterlijk met “Wees alert!”. Dat leverde een fijne dosis angst op, als je zo wordt aangesproken door een zeer nuchtere Nederlandse overheid. En het helpt niet als vrienden je opbellen en er nog eens extra op wijzen.

Voor mij is de keuze duidelijk nu: ik heb mijn grens bereikt. Ik had de mentale beslissing wel gemaakt maar momenteel is het niet eens meer alleen uit angst. Voor mij is het algeheel genoeg geweest. Ik ga mij terugtrekken. Afscheid nemen en terug naar huis.