Doa Shaikhani : ‘Heb je een bomgordel om?’

Irak, 1995: ‘Het lijken net vallende sterren, he Oma?’ fluisterde ik zachtjes, terwijl ik met mijn kleine vingers naar de verte wees. Oma gaf geen antwoord. ‘Oma?’ zei ik opnieuw en rolde mezelf haar kant op. Mijn neusje raakte nu bijna haar neus. Ze hield haar ogen dicht. ‘Oma?’ Ik gaf haar schouder zachtjes een tikje, maar oma was in diepe slaap. Ze sliep altijd heel snel, het maakte niet uit waar we sliepen. Ik moest er nog aan wennen om op het dat te slapen, hoewel het wel veel koeler buiten was dan binnen. En die kogels die je in de verte hoorde en zag, en vals genoeg op vallende sterren leken, wende je op een gegeven moment wel aan. 

Dat leerde ik van oma, als klein meisje in een oorlogsgebied. Maar nu ik groter ben, weet ik niet of oma gelijk had. Niet alles went. Ook al woon ik nu jaren in Nederland, ik ben nog steeds van Irak. Helaas is Irak, al jaren niet meer van mij. En zoals Marco Borsato zong: ‘Al ben je uit de oorlog, gaat de oorlog ooit uit jou?’ Het went niet. Je leert het weg te stoppen of te vergeten, maar de laatste tijd gebeuren er dingen die je toch confronteren met het verleden.

Zoals toen ik laatst op de operatie kamer stond en de anesthesist (slaapdokter) mij vroeg waar ik vandaan kom. ‘Uit Irak,’ piepte ik zacht. ‘Oh, heb je een bomgordel om onder dat OK-pakje van je?’ vroeg hij knorrend van het lachen. ‘Want daar zit IS toch?’ Ik probeerde niet mijn wenkbrauw op te trekken, zoals ik altijd deed als ik verbaasd ben. ‘Nope, geen bom te bekennen,’ grapte ik nadat ik aan mijn buik en bovenbenen had gevoeld. Maar diep van binnen borrelde mijn verdriet en woede op. Ik vond het namelijk helemaal niet grappig.

Maar kon ik hem überhaupt iets kwalijk nemen? Ik had er moeite in kunnen stoppen en het hem kunnen uitleggen, dat ook ik, als moslim zijnde een slachtoffer kan zijn van IS. Dat ik niet bij die soort mensen hoor. Dat ik eigenlijk meer gemeen heb met hem, dan met IS. Want wat in Parijs en Brussel gebeurde, is niet veel anders dan wat er ruim een week geleden in Irak, Turkije en Saoedi-Arabië gebeurde. En in vele andere landen.

Wordt het niet tijd, dat wij ophouden met vechten als twee honden om een been en het telkens opnieuw laten gebeuren dat de derde hond ermee vandoor gaat? Ben ik de enige die zo moe wordt van de wij/zij-cultuur. Met het vechten, voor alleen EIGEN vaderland. Allemaal leuk en aardig, maar als iedereen een land heeft gekozen, wie vecht er dan nog voor de wereld?

En voor al die kinderen die op de daken, naar ‘vallende sterren’ kijken, waar wensen nooit vervuld zullen worden. Alleen nachtmerries.