Karim Boulidam: ‘Demonstreren is fitna’

Afgelopen zaterdag was ik bij de demonstratie in Den Haag. Uit solidariteit met Mohsin Fikri en tegen onrecht. Daar waar de mensen in Marokko massaal de straten opgingen om hun onvrede te uiten, werden de demonstranten in Nederland uitgemaakt voor ‘vijanden van de islam’, ’landverraders’ en ‘azulisten’, want: ‘je veroorzaakt verdeeldheid’, ‘je zet ons land voor schut’ en ‘straks wordt het net als Syrië’.

Het meest ironische aan deze draaierij, is dat men niet beseft dat als hun (groot)ouders niet hierheen waren gevlucht voor al het onrecht in Marokko, zij zelf onder die erbarmelijke omstandigheden moesten leven. ‘Ik heb het goed en dat is wat telt. Dat mensen in armoede leven, vernederd worden en gebukt gaan onder een onmenswaardige behandeling, maakt allemaal niet uit zolang het land maar ‘stabiel’ is’. Stabiel? Mama Fatiha, Mahfoud Jimi en deze straatverkoper hadden iets anders geantwoord als ze nog zouden leven.

Het is erg naïef om te denken dat de protesten enkel gingen om de dood van Mohsin, de problematiek zaligmakend eendimensionaal. Hij is namelijk de belichaming van een veel groter probleem waar een groot deel van de bevolking last van heeft. Het land kampt met armoede, sociale ongelijkheid en economische stagnatie.

Het systeem in Marokko is gestoeld op corruptie, machtsmisbruik en is allesbehalve eerlijk. We weten het allemaal, maar hier zwijgen we er liever over of duwen elkaar in hokjes. Toen de protesten in heel Marokko losbraken, sprak iedereen over eenheid. Toen de protesten zich alleen tot Al Hoceima beperkten, sprak men ineens over verdeeldheidzaaiers. Dat de Rif emotioneler reageerde heeft te maken met het feit dat zij sinds 1958 door Hassan II bloedig zijn onderdrukt, gemarginaliseerd en achtergesteld. De dood van Mohsin, tussen het vuilnis, roept een hoop emoties en herinneringen op juist omdat zij decennialang als vuil werden behandeld. Dat de demonstranten met Riffijnse vlaggen en foto’s van Abdelkrim El Khattabi liepen is ook niet bijzonder. Het is een deel van hun identiteit. Abdelkrim is een vrijheidsstrijder die voor hetzelfde heeft gestreden als wat de demonstranten nu eisen:

Vrijheid, waardigheid en sociale gelijkheid voor alle Marokkanen.

Ik hou van Marokko, maar walg van de corruptie, sociale ongelijkheid en het machtsmonopolie van de makhzan. Door dit soort praktijken loopt het land een hoop geld mis wat niet geïnvesteerd kan worden in bijvoorbeeld sociale voorzieningen, gezondheidszorg, educatie etc. Er is haast geen middenklasse meer in Marokko. De rijken worden rijker en de armen armer.

Mensen die opkomen voor de zwakkeren zijn altijd in de minderheid, maar onrecht een stem geven hoort een plicht te zijn voor ieder mens. Merkwaardig dat ik daar hele discussies over heb moeten voeren met mijn medemoslims. Vaak is het onwetendheid, maar door je in stilte te hullen en vanuit een luie stoel te roepen om niet op te komen voor de rechten van onze volksgenoten, los je de bestaande problemen niet op. Integendeel, daarmee creëer je juist een klimaat waar het probleem kan groeien.

Demonstreren is een van de krachtigste manieren om je onvrede te laten horen, het is een schreeuw om hulp uit liefde voor je land. Het zou mooi zijn als we ons minder zouden bezighouden met onze verschillen en ons meer richten op een collectief verlangen naar een goed gesitueerd Marokko van niveau.