Cemil Yilmaz: ‘Het eerloze en gewetenloze Westen’

Samuel Huntington schreef in 1993 het volgende: ‘De grote scheidslijnen tussen mensen en de overheersende bron van conflicten zullen cultureel van aard zijn. De voornaamste conflicten in de wereldpolitiek zullen zich voordoen tussen naties en groepen van verschillende beschavingen. De botsing der beschavingen zal de wereldpolitiek overheersen.’ 

Kortgezegd culturele en religieuze breuklijnen tussen beschavingen zullen de gevechtslinies en loopgraven van de toekomst zijn. Echter rijst de vraag of deze breuklijnen veroorzaakt worden door het ‘achterlijke’ Oosten of juist door de oriëntalistische houding vanuit het Westen?

Oriëntalistische narcisme

Het Oosten is ondergeschikt aan het Westen, waarbij het Westen als norm wordt gezien waar het Oosten mee wordt vergeleken. De Oriënt oftewel het Nabije (Midden-) en Verre Oosten wordt getypeerd als zwak, irrationeel, primitief, conservatief, fundamentalistisch, achterhaald, ondemocratisch en agressief. Het Westen daarentegen wordt getypeerd als sterk, ontwikkeld, rationeel, democratisch, progressief en vredelievend. De Westerling zoekt hierbij alle mogelijke manier om de achterlijke, emotionele en onbeschaafde ‘oriëntaals’ te bashen om zijn eigen rooskleurig zelfbeeld van verlichte, rationele en beschaafde ‘westerling’ overeind te houden. Oftewel oriëntalisme als middel om de eigen westerse ‘superieure’ cultuur en identiteit te versterken. Oriëntalisme als voedingsbodem voor eurocentrisch nationaalsocialisme.

Eurocentrische nationaalsocialisme

Wie naar een Zijlstra, Buma, Wilders, Pechtold of welke Nederlandse politicus dan ook luistert, hoort continu dezelfde boodschap. Het bewust benadrukken van Nederland en Europa. De Nederlandse en Europese normen en waarden die verheven zijn boven alle andere zonder ook maar een moment kritisch in de spiegel te kijken, omdat men liever de eigen tekortkomingen niet ziet. Een Nederland en Europa dat langzamerhand verder geïnfecteerd wordt met xenofobie, afrofobie en islamofobie en waarbij institutioneel racisme niet of nauwelijks wordt bestreden. De wedergeboorte en heropleving van het nationaalsocialisme in landen als de Nederland, VS, Duitsland, Hongarije, Polen, Frankrijk, Oostenrijk, etc. waarbij geen rekening wordt gehouden met de invloeden en meerwaarde van andere culturen.

Niet alleen het politiek spectrum is naar rechts opgeschoven. Ook journalistiek en intellectueel Nederland schuiven elke dag een klein stukje verder op naar rechts. De gedachte dat westerse en Europese concepten fundamenteel verschillend zijn dan die van andere culturen en beschavingen en het bijkomend idee dat deze concepten universeel zijn en de rest van de wereld zich hieraan moet conformeren. Het conformeren wordt vermomd als het brengen van democratie. In de praktijk is het vaak niks anders dan geopolitiek en neokolonialisme.

Turkije

De culturele en religieuze breuklijnen in de wereld werden na de mislukte coup in Turkije wederom pijnlijk zichtbaar. Waar de coup het Westen en Europa en Turkije dichterbij elkaar had kunnen brengen, is het tegenovergestelde gebeurd. Het Westen en Europa zijn lijnrecht tegenover Turkije komen te staat. Waar een groot deel van het Oosten en de Islamitische wereld zich gelijk sterk tegen de coup uitsprak en hun solidariteit toonden, waren de reacties uit de meeste Westerse landen minder snel, passief en behouden.

In plaats van gelijk te reageren wachtte de Westerse wereld vol spanning af. De late en bijna teleurgestelde reacties van Westerse politieke leiders, journalisten, opiniemakers en andere ‘intellectuele elites’ op de mislukte coup was en is doorspekt met oriëntalisme en eurocentrisme. Voor de gewone Turk dan wel Oosterling de zoveelste bevestiging van de Westerse immoraliteit, kortzichtigheid, hypocrisie en arrogantie. Oftewel een bevestiging van hun Oosterse occidentalistisch wereldbeeld.

Velen hier in Nederland zullen het niet toegeven, maar het is van hun gezicht af te lezen en uit hun woorden op te maken. De stiekeme onuitgesproken wens dat de coup zou lukken. Het orgastische verlangen eindelijk af te zijn van die despoot, autocraat, dictator, islamofascist, moslimhond, geitenneuker en massamoordenaar. Een orgastisch verlangen zo sterk dat het zelfs een oogje doet dichtknijpen als het via een militaire coup moet gaan. Het doel om liever af te zijn van een Turkije onder Erdogan, heiligt voor hen de ondemocratische middelen die van het land een tweede Syrië hadden gemaakt als de coup gelukt was.

Ik sluit af met een quote die ik gedurende mijn vakantie in Turkije heb verzameld tijdens de vele gesprekken die ik gevoerd heb met religieus, politiek, etnisch en sociaaleconomisch diverse Turken.

‘Kijk iedereen, zowel wij Turken als de Westerlingen mogen en moeten kritisch zijn op ons land en Erdogan. Ook hij maakt fouten en nee, we zijn verre van perfect. Echter had niemand, ook de coupplegers niet op de gewone burger gerekend. De gewone burgers die met gevaar voor eigen leven letterlijk voor hun democratie zijn opgestaan, voor tanks zijn gaan liggen en een militaire coup hebben voorkomen. Besef wel dat er honderden burgers gedood zijn en duizenden gewond geraakt. Voor Turkije zal 15 juli de boeken ingaan als de dag van de martelaren en democratie. En als ze dat in het Westen en Europa niet (willen) begrijpen, zijn het allemaal eerloze en gewetenloze h…………..’

 

Cemil Yilmaz

Cemil Yilmaz (Msc) omschrijft zichzelf als een Arabisch Turkse Tukker. De synergie ontstaan vanuit de Nederlandse, Turkse en Arabische cultuur hebben hem zowel in zijn persoonlijke als professionele ontwikkeling veel gebracht. Zijn pad kronkelde langs Mohammed Ali, Sociale Psychologie, Het Midden-Oosten en Bali om uit te komen bij See Why. Hij heeft een achtergrond als sociaal wetenschapper en is inmiddels als ondernemer partner bij IZI Solutions. Hij is expert op het snijvlak van multicultarilteit en sociale vraagstukken. Daarnaast houdt hij zich bezig met de werving en selectie van Kleurrijk Talent en consultancy op gebied van diversiteit en inclusie.