2016 is eindelijk voorbij, maar wat krijgen we ervoor terug?


10.01.2017

“Het is echt voorbij he?” stamelde mijn bejaarde buurman. Hij stond er wat verloren bij in z’n te grote rode windjack, met z’n verwarde witte haar en een verfrommeld linnen tasje van de supermarkt in z’n hand.

“Ja.. het is echt voorbij”, antwoordde ik terwijl ik een geruststellende glimlach uit mijn gezicht probeerde te persen. Vanochtend had ik urenlang getwijfeld, om uiteindelijk op dit moment uit te komen. De twijfel begon al bij het ontbijt. Davis, mijn kat speelde met een van de kerstballen, die nu door de verlepte takken zo laag hing dat het geen echte uitdaging meer voor haar was. Het was voorbij en ook al hadden we 2016 dik een week geleden er hard uit geknald, als ik de kerstboom nu weg zou doen, dan was het definitief voorbij.

Maar waarom was ik zo angstig om 2016 definitief af te sluiten? Het was toch gewoon een kutjaar geweest? De afgelopen weken hoorde ik zelfs niets anders van mijn vrienden en honderden kennissen op social media. “2016 was echt verschrikkelijk en dan druk ik mezelf nog zacht uit”, schreeuwde een van mijn vrienden uitzinnig van opluchting tijdens nieuwjaarsnacht. En toen zei ze iets waar ik helemaal ongemakkelijk van werd: “2017 wordt echt veel beter.” Is dat zo? Wat nou als 2016 maar een amuse was in vergelijking met wat ons echt te wachten staat?

Ik probeerde deze onheilspellende gedachte weg te werken door kordaat mijn blote kerstboom bij de andere afgedankte kerstbomen naast de vuilcontainer te duwen. In mijn ooghoek zag ik mijn buurman als een teleurgesteld kind toekijken. Ik geneerde me een beetje tot ik hem zachtjes hoorde fluisteren: “Maar wat krijgen we er dan voor terug?” Ik liet de kerstboom los en slikte mijn ongemakkelijke gevoel weg. “Ik weet het niet”, antwoordde ik, “maar iedereen zegt dat het alleen maar beter kan worden.” De woorden smaakten naar een leugen. Ik keek opzij en zag een traan over mijn buurmans wang lopen. Het was een dikke traan, zo eentje die hij waarschijnlijk al een tijdje boven z’n ogen in z’n hoofd had bewaard. Ik denk zelfs dat het heel veel tranen in één traan waren. De brok in mijn keel groeide. Samen stonden we daar, ik in mijn streepjespyjama, met een stuk van de kerstboom nog in mijn handen, hij in z’n te grote rode windjack met een verfrommeld tasje in zijn handen.

Als bange kinderen dachten we aan de leegte die voor ons lag. De leegte die 2017 heet. Hoe zal deze bladzijde in onze geschiedenis eruit gaan zien? Zal deze net als pagina 2016 gekleurd zijn van het bloed van duizenden onschuldige slachtoffers? Zal de kleur van haat naar elkaar, net als in 2016, vooral de boventoon voeren? Worden het meer legerkleuren van bezette, kapotte steden zoals Aleppo en Bagdad? Krijgen we weer een verrimpelde bladzijde in de geschiedenis vanwege alle tranen die door de jaarwisseling heen ook over 2017 zullen blijven vloeien? Zullen er in pagina 2017 ook scheuren van paranoia, ontwrichtte democratieën, etnische verhoudingen en samenlevingen zitten?

Mijn buurman die al tig jaarwisselingen heeft meegemaakt weet het niet. En ik al helemaal niet. Ik vrees zelfs het ergste omdat niets erop wijst dat we intussen het licht hebben gezien. Generaties verwijderd van elkaar denken we allebei aan komend jaar, vrezend voor slechter en hopend op beter.

944038_10206613717274931_6527372702446921602_nNatasja Gibbs is journalist en radiomaker. Ze was werkzaam voor Dolfijn FM, het Nederlandse radiostation in Curaçao en FunX. Op dit moment werkt ze voor het radio 1 programma ‘Kwesties’, het Carabisch Netwerk en is ze radio DJ bij verschillende programma’s.