Slecht ouderschap verdient geen applaus

Tegenwoordig ben ik een gastarbeider in exotische contreien, dus de gang van zaken in Nederland ontgaat mij grotendeels. Aanvankelijk verbleef ik in Frankrijk, maar nadat mijn zorgvuldig uitgezochte Burberry-bomberjack uit mijn bescheiden bolide is gestolen zet ik geen voet meer in dit godvergeten oord. Zelfs niet voor les beurettes algeriennes. Terug in het Nederlands taalgebied – voor zover je Vlaams als Nederlands kan bestempelen – is het ook mij niet ontgaan dat de georganiseerde multiculturaliteit onlangs een nieuwe overwinning heeft geboekt.

Een vrouw uit Den Haag spande met succes een rechtszaak aan tegen de school van haar kinderen, omdat deze de klassenfoto op dezelfde dag als het Offerfeest had ingepland. Dit was niet uit te leggen aan haar dochtertje van vijf, aldus de vrouw, en zij voerde namens de kinderen aan dat zij immateriële schade leden. De rechter stelde haar in het gelijk; reden tot een klein feestje in de slachtofferindustrie.

Van mijn Haagse informanten heb ik vernomen dat het om een bekeerde Hollandse vrouw gaat. Dit verklaart een hoop, aangezien vrouwen die zich tot de islam bekeren over het algemeen, wel, bijzonder zijn. Niet dat het iets verandert aan deze zaak, uiteraard. Het is wel een opmerkelijk detail dat kan meehelpen om het in diens context te plaatsen.

Het juridische aspect is niet eens zo interessant. Blijkbaar waren er wettelijke gronden waarop de vrouw zich kon beroepen en heeft dat met succes gedaan. Wie daar een probleem mee heeft, moet zich wenden tot de wetgever in plaats van zeiken over islamisering. Des te meer reden om het bijzonder onderwijs en de Leerplichtwet eens kritisch onder de loep te nemen. Bovendien brachten de normale moslims hun kinderen op de gewraakte dag overigens wél naar de klassenfoto.

Merkwaardiger is de gang van zaken die ten grondslag ligt aan het incident. Om één of andere reden – of dit nu onachtzaamheid, moslim-pesten of miscommunicatie was doet niet ter zake – vielen het Offerfeest en het maken van de klassenfoto op dezelfde dag. Het was onvermijdelijk geworden dát er “schade” zou ontstaan. Het enige waar mevrouw nog invloed op had is wie de “schade” zou ondervinden. Aan de vooravond van het Offerfeest moest zij dus een keuze maken.

De dame in kwestie had twee opties: zélf de “schade” lijden door niet naar de moskee te gaan, of haar kinderen de “schade” te laten lijden door niet naar de klassenfoto te gaan. Zij koos voor het laatste.

In beide gevallen had zij over ongelijke behandeling een klacht kunnen indienen. In plaats van zelf de “schade” te incasseren, koos zij er echter ervoor om dit af te wenden op haar kinderen. Wat voor moeder doet dit? En dan vindt men dit een “overwinning”. Slecht ouderschap is helemaal niets om voor te applaudisseren.

Dat hier ook nog eens een schadeclaim van tienduizend euro op volgt suggereert dat de motieven niet helemaal zo zuiver zijn als dat men aanneemt. Wie kan nou géén sympathie hebben voor die arme kindertjes die door kwaadaardige islamofoben hun klassenfoto is ontzegd? Het lijkt eerder op een koelbloedige kansberekening.

De georganiseerde multiculturaliteit is zo overtuigd geraakt van haar eigen gelijk dat het denkt dat het doel de middelen heiligt. Wanneer kinderen verworden tot pionnen in een sociaal en juridisch schaakspel, dan is elke moraal zoek. Don’t let fighting the beast make a beast out of you. Want Ibrahim wilde zijn kind tenminste nog voor God offeren, en niet voor tienduizend euro.