Ramadan kick-off

Wanneer de maand Ramadan haar naam in de donkerblauwe avondhemel schrijft, verandert de troosteloze McDonalds in Amsterdam Slotervaart tot een waar feest.

Na de iftar is het daar echt gaande. Een bont gezelschap van broeders-in-mashallah-uniform en zwaar opgemaakte hijabi’s siert de parkeerplaats van het Amerikaanse fastfoodrestaurant. Voor mij is dit elk jaar een soort antropologische exercitie.

Ramadan. Vroeger vond ik het een erg moeilijke maand maar de laatste jaren gaat het mij een stuk makkelijker af. Meestal vind ik het na drie uur wel mooi geweest en verplaats ik mijn iftar naar een uur of half elf in de ochtend. Dat is over het algemeen ook het tijdstip waarop ik uit bed kom, dus dat valt dan mooi samen met suhur. Waarom? Gewoon omdat ik daar zin in heb. Simpele oplossingen zijn de beste oplossingen. Al is dit vraagstuk niet voor alle moslims zo eenvoudig.

Tijdens de Ramadan zijn sommige mensen de hele maand ongesteld. Anderen lijden opeens aan een ongespecificeerde ziekte. Er vindt ook epidemie van diabetici plaats, die blijkbaar ook een geneesmiddel hebben dat ze voor de rest van de wereld verborgen houden, want na het Suikerfeest zijn ze allemaal weer genezen. De intellectuele moslim gaat in de geschriften op zoek en constateert dat het afleggen van meer dan zestien kilometer geldt als “reizen”, waardoor men volgens de islamitische wet- en regelgeving is vrijgesteld is van het vasten.

Over deze moslims wordt een beetje gekscherend gesproken, maar dat verhult het onderliggende probleem. Blijkbaar voelen deze moslims zich niet veilig genoeg om gewoon te zeggen dat ze geen zin hebben om te vasten. Dit is een kwalijke zaak. Wie niet vast hoeft dat voor niemand te rechtvaardigen, net zoals wie wel vast dat ook voor niemand hoeft te rechtvaardigen. Bovendien worden hierdoor mensen die daadwerkelijk aan diabetes of ongesteldheid lijden óók met een scheef oog aangekeken terwijl zij letterlijk niet kúnnen vasten.

Een daad van aanbidding heeft alleen waarde indien deze in volledige vrijheid wordt verricht. Wanneer er andere motieven aan ten grondslag liggen dan gaat het eerder om zelfbehoud dan uit liefde voor onze Schepper, zeker wanneer er sprake is van dwang. Als je zelf kinderen hebt, wees je er dan van bewust dat je hen mishandelt indien je hen dwingt om te vasten terwijl zij dat zelf niet willen.

Het is ieder voor zich en God voor ons allen. Uiteindelijk zullen we op de Laatste Dag allemaal eenzaam voor onze Heer staan.

Ramadan Mubarak! Aan degenen die vasten en degenen die niet vasten.