Ik ben Amsterdammer. Punt.

Mooi nieuws deze week. Er komt een groot onderzoek naar de integratie van autochtone Nederlanders in de grote steden. Een frisse wind in researchland, want het stikt er van de onderzoeken naar de integratie van migranten of vluchtelingen. Alsof integratie eenzijdig is.

Een samenleving is geen statisch geheel, maar een bewegende zee onderhevig aan stromen en golven. Haar inwoners moeten dus allemaal integreren. Meedeinen op golven van de samenleving. Vooral autochtone Nederlanders kiezen er vaker voor een eilandje in die zee te betrekken met scholen waar al hun kindertjes op elkaar lijken.

Gelukkig besteedde een aantal grote media aandacht aan dit nieuws. De NOS, Trouw, de Telegraaf. Ze laten daarmee zien een beetje van hun eigen eilandje af te komen. Toch gaat dat nog moeizaam. Met een heel langzame roeiboot zeg maar. Zo hadden de NOS en de Telegraaf het over de ‘oorspronkelijke inwoners’ van een wijk of stad en Trouw hanteerde zelfs de klassieker: “in grote steden leeft ‘wit van Nederlandse komaf’ al als minderheid naast klassieke migrantengroepen als Surinamers, Antillianen, Turken en Marokkanen en nieuwkomers uit westerse landen.”

Om te beginnen: Surinamers, Antillianen, Turken en Marokkanen wonen in Suriname, de Antillen, Turkije en Marokko. Niet in Amsterdam, Rotterdam of waar dan ook in Nederland. Maar ‘oorspronkelijke inwoners’? Nee, nee, nee. Dat schiet deze ‘nieuwkomer uit een westers land’ toch echt in het verkeerde keelgat. Ja, ik ben toen ik drie was in Amsterdam komen wonen, dus ik ben hier niet geboren. Maar wel getogen. Voor veel van mijn vrienden en kennissen geldt dat ze hier wel geboren zijn, maar de eeuwige Amsterdammer met een migratieachtergrond blijven. Of dus zelfs Turk, Surinamer of Marokkaan. En de oorspronkelijke bewoners zijn dan al die Limburgers, Brabanders, (West-)Friezen, Drentenaren enzovoort die naar de hoofdstad trekken om te studeren of te werken? Ga toch fietsen zeg.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ken veel lieve Amsterdammers die pas op latere leeftijd vanuit Waspik tot Lutjebroek hierheen zijn gemigreerd. We zijn allemaal Amsterdammer. En we zijn ook allemaal nieuwkomers. Of we dat nou zelf zijn, mijn Griekse vader of de voorouders van bijvoorbeeld mijn Amsterdamse opa, die ergens in de 17e eeuw vanuit Duitsland naar Nederland kwamen. Dat is de basis van onze Amsterdamse zee.

Ik hoop dat dit onderzoek naar ‘wit van Nederlandse komaf’ (dat formuleert Trouw zorgvuldiger) laat zien dat segregatie weinig met een westerse of niet-westerse migratieachtergrond te maken heeft. Het draait om je betrokkenheid bij een stad. Misschien kunnen we hierna dan – in ieder geval in Amsterdam – stoppen met het continu benoemen van iemands afkomst. Want ik ben geen ‘nieuwkomer uit een westers land’. Ik ben Amsterdammer. Punt.

Zoë Papaikonomou

Zoë Papaikonomou is eigenaar van Diversity Media. Zij leert kinderen en jongeren in de Randstad hun eigen verhaal te vertellen in woord, beeld en geluid. Daarnaast maakt en begeleidt ze mediaproducties waarbinnen diversiteitsthema’s een rol spelen. Na een studie Geschiedenis en Arabisch werkte Zoë als nieuwsverslaggever bij stadszender AT5 met diversiteit als aandachtsgebied. Daarna doceerde ze aan de opleiding Journalistiek van Windesheim. Voor de Nieuwe Maan schrijft Zoë over diversiteit in de media en over de Arabische taal.